วันอังคารที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2551

PCT เครื่องเก่าเบอร์ใหม่



ไม่ไหวคับค่าโทรศัพท์แพงมาก แต่ละเดือนสองพันแล้ว
ต้องหาวิธีประหยัดแล้วละคับเศรฐกิจก้อไม่ค่อยดี เมื่อไรจะดีขึ้นนะ
ปีที่แล้วยังดีนะแต่ปีนี้แย่มากๆๆ ทุกอย่างเป็นเงินเป็นทองไปหมด
ขายของก้อลำบากแย่ๆๆๆๆ เอาน่า หยังงัยก้อต้องสู้ต่อไปละคับ
วันนี้หยิบ PCT เครื่องเก่าของบ๊องมาเปิดเบอร์ใหม่ แต่ที่ห้องทำงานไม่ค่อยมี
สัญญาน เลยให้เด็กวิ่งไปติดต่อเรียกสัญญานมา แต่ไม่ค่อยได้ช่วยให้ดีขึ้นเลย
ไม่รู้ว่าจะดีหรือจะเสียเงินมากกว่าเดิมนะคับ ก้อต้องดูกันต่อไป




ตอนบ่ายทะเลาะกับยายบ๊อง ขี้ง้อนจังเลย
ฮิอิ หรือว่าเราจะขี้โมโหมากขึ้นก้อไม่รู้นะ.. แต่ว่าอารมณ์ มันยั้งไม่อยู่จิงๆ
ก้อรู้แหละว่าอารมณ์เสียเร็วมากๆๆ ทำให้ ยายบ๊องง้อน
จะพยายามละกัน จะยั้งอารมณ์ให้ได้ ขอโทษนะคับเด็กน้อย
พี่ไม่รู้ว่าทำไมถึงอารมณ์เสียขนาดนั่น



สู้เพื่อทุกอย่างแต่ทางที่เดินมันยากจัง ทำไงดีนะ จะข้ามทางนี้ไปได้
แต่ก้อจะพยายามนะคับ ไม่รู้ว่าจะได้ไหมนะ แต่ขอบอกว่าจะสู้คับ

วันพฤหัสบดีที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2551

ยามเหหงา

ยามเหงา

เงียบ

เงียบ

เงียบ

ต๊อก ต๊อก วันนี้เสียงนาฬิกาเดิน ดังก้องอยู่ในหูตลอดเวลา แปลกนะคับ เรานั่งตรงนี่

ที่นี่ ทุกวัน ไม่เคยสังเกต เสียงดังของนาฬิกาสักที ทุกวันมันดังไหมนะ หรือว่าดังแต่เรา

ไม่ได้สนใจ ทั้งๆ ที่ เข็มวินาที วิ่งทุก 1 วินาที อยู่ทุกวัน แต่ทำไมเราดันได้ยินวันนี้วันเดียวนะ

ทั้งๆ ที่ทุกคนในห้ิองก้อยังทำงานกันอยู่ ทำไมใจเราเหงาจัง เหงาอย่างไม่น่าเชื่อ

ก้อเราเป็นคนสนุก สนานนี่หนา เราจะเหงาได้งัย แปลกไหมละ อืม................

แปลกนะคับ วันนี้ทำไมเหงาจัง เหงาจนบอกไม่ถูกอยากให้โลกทั้งโลกหยุดหมุน
หยุดเวลา หยุดทุกอย่า ไม่อยากพูดกับใครเลยคับ สังสัยเราจะแก่แล้วมัง
หรือไมก้ออย่างจะ ฮิฮิ...............

มองนาฬิกาเวลาเศร้า มองหัวใจเราเวลาเหงา
มองฟ้่าครึ้มเวลาฝนจะตก มองไปมองมาเราท่าจะบ้าแล้วมัง

20080815


ณ.วันนี้ เป็นเจ้าของธุรกิจคับ
แต่เรายังคิดว่าไม่พร้อมสักที ทำไมนะทุกอย่างดูเหนื่อยมากๆๆ
มีคนเคยบอว่าทำงานประจำดีกว่าไม้ต้องคิดมาก
สิ้นเดือนก้อได้รับเงิน ไม่ต้องปวดหัว หมุนเงินไม่ทัน
ลูกค้าโว้ยวาย หรือ แม้กระทั่ง สินค้ามีปัญหา เรื่องราวมากมายเหลือเกิน

บางทีก้อคิดอยากหยุดนะคับ ดีนะที่ยังมีกำลังใจ ทำให้เดินไปได้
เดินไปในทางที่มีแต่ขวากหนาม เส้นทางที่โดดเดี่ยว ตั้งแต่ทำธุรกิจมา
สู้มากับน้องเขาสองคน ไม่มีใครเลยที่จะช่วย เหมือนเราอยู่ตัวคนเดียว
ณ.ตอนนั้นนะที่คิด แต่พอจวนตัว พี่ ๆ เพื่อน พ่อแม่เขาก้อพร้อมจะช่วยเรา
แต่เราเองมังที่หยิ่ง ไม่อยากให้ใครช่วย แบบว่าท่าเยอะ อยากเดินเอง
แต่ก้อเหนื่อยมากๆๆ ทำงัยได้คับ เกิดมาพร้อมสองขา สองแขน
ที่สำคัญสมองน้อยๆๆ (ยังพอมีนิดหน่อย) พร้อมความหยิ่งที่คิดว่า
ดีที่สุด555+ มั่นใจในตัวเองสูง เอาเข้าจิงมีปัญหาให้น้องเขาแก้อตลอดคับ

ความสามารถส่วนตัวอีกอย่าง คือการชอบช่วยคนอื่น ใครมีเรื่องบอก
ไอ้ปิงวิ่งก่อนใครๆๆๆ ช่วยเขาได้หมด (เขาเรียกว่าเสือกป่าวหนา)แต่พอเรื่องตัวเอง
วิ่งหนี หนีปัญหาตลอดคับ พี่น้อง นี้ละหน้าชีวิตของคน คน หนึ่งที่มาพร้อมหน้าตา
ที..................ตลอดเวลา