วันจันทร์ที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2551
ย้อนหลังวันสงกานต์
แต่เห็นพี่ชายว่าไม่มีคนช่วยขับ ก้อเลยกลับด้วย แต่ก้อดีคับที่ได้กลับ
ช่วงเดินทางถึงสุรินทร์ น้องฟลุ๊กโทรมาถามว่าเดินทางมาถึงไหนแล้ว
ตอนแรกโทรถามพ่อเขาก่อน(พี่ชาย) พ่อเขาบอกอยู่สุริทร์ พอว่างสาย
เสร็จก้อโทรมาหาอา ว่าอยู่ไหน อาบอกอยู่สุรินทร์น้องฟลุ๊กถามใหญ่เลยว่า
เห็นรถพ่อเขาป่าวมาก่อนอาปิงด้วยนะ ฮิฮิ หลอกหลานว่ามาคนละคัน
ไปถึงบ้านตอน4 ทุ่ม กินข้าวคุยกับหลาน หลานเตรียมทีนอนไว้ให้ด้วยนะ น่ารักมาก
วันที่ 12 ไปเล่นน้ำที่ริมหาดกับหลาน ลงบันไดไป100 ขั้นมัง ตอนลงไม่เท่าไร
ตอนขึ้นดิ เหนื่อยมากๆ เข่าอ่อนเลย ฺืฮิอิ สงสัยแก่มาก หรือม่ายก้ออ้วนจัด
วันที่13 ปวดระบบ เลยให้เพื่อนพ่อเขาเป่าให้ ฮิอฮิ ออกแนวไสยศาตร์ นิดๆๆ
ตอนแรกก้อดีนะ สาย ๆไปส่งลูกน้าที่อำเภอศรีเมืองใหม่ หลานชายสุดแสบ
อยากนั่งหลังกระบะเล่นสงกาน อาผู้แสนดีก้อต้องอยู่เลานด้วยเพราะกลัว
หลานตกรถ เปลียกตลอดทางเลยคับพี่น้อง น้องฟลุ๊กหัวเราะตลอดเวลาท่า
ทางจะนุกนานแต่ อาปิงชิคับแย่ ปวดตามตัวเหมือนจะมีไข้ กลับมาถึงบ้านระบม
เลยคับ เป็นไข้ เลย เสีย ก้อไม่มี
วันที่ 14 ไปงาน บายศรีที่บ้านเพื่อน ไอ้นุชมารับ ว่าจะไม่ไปนะเหนื่อยมาก
เดินยังไม่ไหว ไปถึงไอ้หวานเอาเบียร์ให้กินอีก ไม่ไหวไม่กินละคับ เพื่อนๆ
ตกใจ ว่าไม่กิน ฮิฮิ วันนี้จะกลับ แล้วรู้สึกว่าร่างกายจะไม่ไหวด้วย เลยไม่เอาดีกว่า
ถ้าไม่ได้กลับไปวันนี้ตายแน่ ๆ มีเสือรอตะคลุบ ที่กทม.แน่ ฮิฮิ
เย็นวันนั่นเลยนั่งรถทัวกลับมา ถึงกรุงเทพ ตอน วันที่ 15 ตอน 05.00 น นอนซักพัก
แอร์ก้อไม่เย็น ต้องตื่นเพราะความจำเป็น ฮิฮิ
ปีนี้ก้อสนุกดีนะที่ได้เจอครอบครัว ได้เจอหลานชายที่น่ารัก
ขอบคุณคับที่ทำให้สิ่งๆดี ๆ เกิดขึ้นในชีวิต ฮิฮิ
วันอาทิตย์ที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2551
หัวใจอ่อนล้า
บุฟเฟ่ต์ซีฟู้ดลอยฟ้า โรงแรมใบหยกสกาย
5-04-2008
พาเขาไปทานข้าวบุฟเฟ่ต์ซีฟู้ดลอยฟ้า โรงแรมใบหยกสกาย จองโต๊ะไว้ตอน เวลา
20.00 น ขึ้นไปตอน19.00 น ไปรับบัตรที่ชั้น 18 รับบัตร เสร็จก้อไปชมวิวที่ชั้น 77
มองจากสั้น 77 สวยมากคับ ถ่ายรูปมาเยบอะเดียวเอามาลงที่หลังนะ พอสัก 20.00 น
ก้อขั้นไปชั้น 78 นั่งทานข้าว กะว่าไปนั่งกินบรรยากาศ แบบโรเมนติก สุดท้ายไม่เป็น
เหมือนตลาดสดมากๆๆเลยคับ หมดอารมณ์กันไปเลย วุ่นวาย เสียงดัง ใครที่คิดจะไปนั่งล
ทานข้าวกับแฟน แบบเอาบรรยากาศ แนะนำว่าอย่าไปเลยคับ เพราะมีแต่ฝรั่ง เสียงดังมาก
รับไม่ได้คับ พอทานเสร็จก้อขึ้นไปชั้นบนสุดของอาคาร ชั้น88 สูงมากคับ ชั้นบน ไม่มีกระจก
กั้นนะคับ แต่จะมี แค่เหล็กกั้นไว้ ลงแรงมากคับ เหมือนคำกล่าวที่ว่ายิ่งสูงก้อยิ่งหนาว
ประมาณนั้นเลยละคับ ดูเสร็จลงมาชั้น 87 เป็นพับเล็ก ๆ นั่นทานเบียร์สักขวด ฟังเพลงฝรั่ง
มีสามสาวร้องเต้น ก้อโอเคคับเปลี่ยนบรรยากาศ สบายๆๆ
ไปดูวิวของกรุงเทพยามค่ำคืน
มองรอบ ๆกรุงเทพ ตอนกลางคืนนี่ สวยจิงๆนะคับ มองเห็นอนุเสาวรี่ด้วยนะคับ
แบบนะคับ
บุฟเฟ่ต์ซีฟู้ดลอยฟ้า โรงแรมใบหยกสกาย
วันพุธที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2551
เรื่องของหมา
หรือว่าจะจริงน๊ะ
วันนี้ ข้าวสวย หายออกไปจากบ้าน ตอนเช้า ไปเดินหาซะทั่ว กว่าจะเจอ
นานเลยละ เอากลับมาอาบน้ำนะ ดำมาเลย พอค่ำ ออกไปอีกแล้ว แรดจิงๆๆ
ไม่รู้ว่าสายพันธุ์นี้ แรดทุกตัวหรือป่าว เครียดนิดหน่อย ไปเดินหาในป่าก้อไม่เจอ
ดึกๆๆไปกับพ่อ อีกที เดินหาตั้งนาน พอเจอมัน มันวิ่งหนีใหญ่เลย ต้องวิ่งตา
เอากลับมาบ้านได้ อยากกระทืบให้ตาย ฐานที่ทำให้คนแก่วิ่งตาม โมโห
แต่พอเห็นหน้ามัน ทำไม่ลง แต่ขอสักที ไม่เกินไปจิงๆๆ แ...่ง ไปทำไม
แทนทีจะให้หนุ่มๆ มาจีบ ดันไปหาเขาถึงบ้าน 11 จริงๆๆลูกตรู่ ทำไปได้ ไม่สงวนท่าทีเลย กรรมจริงๆๆนี่ละที่เขาว่ามีลูกสาว เหมือนมีส้วมอยู่หน้าบ้านจริงๆๆเลย ขนาดมีข้าวโอ๊ต หล่อขนาดนี้อยู่ในบ้าน ดันไม่สนใจ ไปสนใจหมาข้างถนน ใฝ่ต่ำจริงๆๆลุกตรู่ รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น
กรรมของเราแท้ๆๆ แย่ๆๆ วันนี้เอาข้าวโอ๊ตไปอาบน้ำ ฉีดยา เสียเงินอีกแล้ว
บ่นนิดหน่อย บ่นมากไม่ได้เดียวแม่มันว่า มันมีคนถือหางให้ ว่ามันไม่ได้นะ
ขนาดจะตีมัน แม่มันตาเขียวเชียว เอาแค่เรื่องเสียตังมีทุกวันคับ เครียดดดดดดดดดดดดดดด
เรื่องหมา ๆ ที่วุ่นวายกับชีวิตคนตลอดเวลา
ข้าวโอ๊ต
วันอังคารที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2551
งานมอเตอร์โชว์2008
กล้อง canon 350 D ตัวแรกของชีวิต
เราใช้เองแค่ครั้งเดียวเองคับ ใครบางคนเลยไม่ยอมให้ชื้อ (บทเศร้านิดๆๆ)
แต่ก้ออยากได้มากๆ พยายามหาข้ออ้าง หาเหตุที่อยากชื้อมาอ้าง หามานี่แต่ละอย่าง
เหตุผลสุดๆๆ ทั้งนั่น... ไม่ว่าจะเป็น ต้องใช้ทำงาน ถ่ายรูปลูกค้า เวลาไปเที่ยวจะได้มีรูปคู่
เหตุผลมากมาย แต่จริง เอาไว้ถ่าย ............... 55555555
ในที่สุดก้อได้กล้องตัวนี้มาคับ ดีใจสุดขีดเลยเอารูปที่ถ่ายมาให้ดู
แบบเห่อสุดขีด ก้ออย่างว่าละคับ คนมันมีกล้องนี่คับ ก้อต้องเห่อเป็นธำดาช่ายป่าวคับ
เดียวนะคับขอหารูปก่อน ต้องหารูปสวยๆ อย่างแรงเพราะเดียวขายหน้า55



หลังจากที่ทำงานเว็บมาเกือบ 2 ปี ในที่สุดก้อสำเร็จ
ในที่สุดก้อเสร็จเสียทีนะ เว็บกาลาเซีย http://www.galassia.co.th
ได้รับเช็คเรียบร้อยดีใจมากๆๆ ไม่ช่ายดีใจที่ได้รับเช็คนะ แต่ดีใจที่ทำงาน
นี้เสร็จเสียที ต้องของคุณเจ๊อ้อยนะคับที่ช่วยเป็นกระบอกเสียงให้
ไม่งั้นคงจะต้องทำงานนี้ไปถึง 3 ปี แน่ๆ เลยคับพี่น้อง
งานเว็บนะคับยากไม่กลัว แต่กลัวลูกค้าเรื่องมาก ไม่มีเวลาดูให้
ทำให้แล้วไม่สนใจ นี่กลัวที่สุด.......... แถมงานยุ่งตลอด อะไรประมาณนี้
กลัวคับไม่เอาอีกแล้วคับ จบกันซะทีไม่รับแล้วนะคับงานแบบนี้ เหนื่อยคับ
เหนื่อยใจมากๆ
เงินที่ได้มาขอเอาไปทำบุญบางส่วนดีกว่าคับ จะได้พาให้บริษััทเจริญ.....
พูดถึงปีนี้ยังไม่ได้ทำบุญเลยนี่ เออ....ไปไหนดีน๊ะ
ไว้ถ้าหาทีไปได้จะกลับมาเล่าให้ฟังนะคับ พี่น้อง






